• image1.jpg
  • image2.jpg
  • image3.jpg
  • image4.jpg
  • image5.jpg
  • image6.jpg
  • image7.jpg
  • image8.jpg
  • image9.jpg
  • image10.jpg
  • image11.jpg
  • image12.jpg
  • image13.jpg
  • image14.jpg
  • image15.jpg
News

08.08.2022

List do Darczyńców i Przyjaciół – Dużo się dzieje

Kochani, życie w Jeevodaya obfituje w wiele wydarzeń, dzieje się dużo od mojego powrotu z urlopu. Po przerwie w nauce i egzaminach wróciło niewiele ponad połowa dzieci, które uczyły się przed pandemią. Ale za to nowych mamy ponad 50-ro. Ogrom pracy dla nauczycieli i wychowawców, aby wszyscy znaleźli się na odpowiednim poziomie nauczania, a i nasza pracownia krawiecka pracuje pełną parą. Zgodnie z założeniem wyposażenia w pomoce naukowe klas młodszych dzieci zostało zakupione przez Marzenę Kozak i Adama Rostkowskiego w pobliskim mieście.

Do Jeevodaya z pieniędzy z Fundacji został zakupiony nowy samochód dostawczy. Jak bardzo jest on potrzebny nie trzeba nikogo przekonywać. 

Przygotowania do obchodów 35. rocznicy śmierci ks. Adama Wiśniewskiego SAC miały szeroki zasięg. Sfinalizowana została budowa muzeum poświęconego ks. Adamowi i s. Barbarze Birczyńskiej. Twórcy i założyciele Jeevodaya będą mieli należne miejsce pamięci.

W szkole uczniowie i nauczyciele przygotowali program uczczenia rocznicy śmierci Patrona w przeddzień, tzn. 30 lipca. Po oddaniu hołdu przed popiersiem ks. Adama wręczono nagrody dwojgu uczniom kl. 10 i 12, którzy osiągnęli najlepsze wyniki w roku szklnym 2021/22. Na program składały się scenki z życia Założyciela, konkursy, pokazy zręcznościowe i artystyczne.

W niedzielę 31 lipca 2022 r. po uroczystej Mszy św. muzeum zostało poświęcone przez abpa Raipuru, Victora H. Thakura. Wzruszenie i podniosła atmosfera przepełniały nasze serca. Goście i mieszkańcy dzielili się wspomnieniami, odnajdowali się na zdjęciach, podziwiali sposób ekspozycji. Wyeksponowano 60 zdjęć z początków budowy i działalności ośrodka, w czym mieli swój niebagatelny udział Adam Rostkowski i Marzena Kozak z Sekretariatu Misyjnego Jeevodaya, a Fundacja częściowo to sfinansowała.

Na tę uroczystość przybyła z Polski przedstawicielka Pallotyńskiej Fundacji Misyjnej Salvatti.pl p. Monika Florek-Mostowska, która też przez kilka dni zbierała informacje o założycielu Jeevodaya.

1 sierpnia wspomnieliśmy uczestników powstania warszawskiego; ks. Adam Wisniewski był jednym z kapelanów powstańczych. Miłość do Ojczyzny przyświecała i przyświeca tak wielu Polakom w kraju i na obczyźnie. Pamiętamy o nich w dalekich Indiach. Mam nadzieję, że upamiętnienie tych tragicznych chwil w historii naszej stolicy, młodych bohaterów, którzy poświęcili swoje życie, ma również znaczenia dla budowania patriotyzmu naszych podopiecznych. (HP)

296395316_5777733118923715_4225427179302045271_n.jpg

 

04.07.2022

List do Darczyńców i Przyjaciół

Drodzy Ofiarodawcy, Przyjaciele

Minął mój kolejny urlop w Ojczyźnie. Wróciłam do Jeevodaya, do moich dzieci i współpracowników, by z nowymi siłami im służyć. Pragnę podzielić się kilkoma wiadomościami, które przybliżą Państwu to, co wydarzyło się w ostatnich tygodniach. Zakończyła się kadencja zarządu Fundacji Heleny Pyz - Świt Życia i Rada Fundacji wybrała nowy zarząd. Prezesem została Elżbieta Połomska. Nowi członkowie zarządu to Agata Napiórkowska i Krystyna Chorąży. Biogramy znajdą Państwo w zakładce „O nas”.

Po trudnych pandemicznych miesiącach, w których działalność wszystkich instytucji na świecie została zablokowana, wracamy z nowymi siłami i nadzieją, że nasze cele statutowe będą mogły być realizowane dla dobra potrzebujących. W najbliższym czasie planujemy wsparcie finansowe w odbudowie domu mamy Gureia w kolonii w Ghorakpur oraz współpracę w budowie muzeum ks. Adama Wiśniewskiego i s. Barbary Birczyńskiej w Jeevodaya. Pragniemy, by kolejne pokolenia nie zapomniały o założycielach Ośrodka. Środki finansowe uzyskane ze Zrzutka.pl pozostałe po zakupie laptopów i tabletów przeznaczymy na wyposażenie klas szkolnych.

Gorąco dziękuję Darczyńcom i Przyjaciołom za wszelkie wsparcie. (HP)

„Ten, kto ratuje życie jednego człowieka, ratuje cały świat” (Thomas Keneally)

291774001_5695821823781512_4273443301323037611_n.jpg

03.07.2022

Rozmowy w drodze: Trędowaci, msza, kawa i ciapata

Dla ludzi, którzy są odrzuceni przez społeczeństwo wiadomość o tym, że Bóg ich kocha jest rewolucją i największym szczęściem. Są tacy, którzy nie tylko mówią o tej miłości, ale także potwierdzają ją swoją obecnością i działaniem. Z Heleną Pyz rozmawia Michał Jóźwiak („Misyjne Drogi”, misyjne.pl, Poznań).

Michał Jóźwiak: Każdy z nas ma jakiś rytm dnia, pewną rutynę i przyzwyczajenia. Jak wygląda Pani misyjna codzienność?

Helena Pyz: Co Pan rozumie przez termin „misyjna”?

MJ: Misyjna, czyli dająca świadectwo tego, że jesteśmy katolikami, że wierzymy w Boga i że On staje się dla nas Kimś najważniejszym. W Ośrodku Jeevodaya ta działalność ma chyba specyficzny charakter misyjny ad gentes?

HP: Bycie misjonarzem oznacza głoszenie Chrystusa. Ja niczego takiego nie robię. Nie głoszę kazań i katechez.

MJ: A swoim działaniem?

HP: Każdy z nas jest zobowiązany, by głosić swoim działaniem Dobrą Nowinę. Misją jest właściwie wszystko – bycie dziennikarzem, matką, ojcem, nauczycielem, żołnierzem. Może lepszym słowem będzie „świadczenie”?

MJ: Czyli jednak jest Pani misjonarką. To świadczenie, życie Bogiem i Ewangelią, jest elementem misji. Ale dobrze, możemy pozostać przy tym słowie. Chciałbym jednak wrócić do pytania o rutynę. Jakie są stałe elementy Pani dnia?

HP: Stałym punktem jest msza święta. Zazwyczaj jest o 6.30 rano. Uczestniczą w niej chętnie między innymi dzieci z internatu i leprozorium. A po wspólnej modlitwie mamy śniadanie.

MJ: I co na to śniadanie?

HP: Ja najczęściej piję kawę i zjadam do tego ciapatę z warzywami. Czasem pojawiają się sery, jeśli akurat je mamy. Dzieci natomiast bardzo lubią ryż. Dla Hindusów jedzenie ryżu trzy razy dziennie to żaden problem, a wręcz przyjemność.

MJ: Potem przychodzi czas na pracę?

HP: Tak, dorośli biorą się za pracę, dzieci przez godzinę porządkują dom, a później szykują się do szkoły. Pomocy lekarskiej dla mieszkańców naszego ośrodka udzielam oczywiście całodobowo. W środy i czwartki pracuję w przychodni otwartej dla ludzi z zewnątrz.

MJ: Jakiej pomocy najczęściej szukają?

HP: Przychodzą z bardzo różnymi dolegliwościami. Paradoksalnie chyba najrzadziej przychodzą z trądem. Wykrywamy go przypadkowo. Pojawiają się osoby z chorobami przewlekłymi. Czasem są też rodzice z dziećmi z wyraźnymi opóźnieniami w rozwoju. Wierzą, ze „biały lekarz” będzie w stanie temu zaradzić. Przychodzą oczywiście najbiedniejsi, bo udzielamy pomocy nieodpłatnie. Ci, których na to stać idą gdzie indziej. Zdarza się, że pacjenci z trądem przyjeżdżają do nas z wiosek i miejscowości oddalonych o kilkaset kilometrów.

MJ: Kiedy przychodzi czas na przerwę?

HP: Zazwyczaj około trzeciej idę na poobiednią sjestę. Po szkole dzieci spędzają czas na powietrzu. Bawią się, grają. Wieczorem, około szóstej, mamy różaniec, a w czasie Wielkiego Postu drogę krzyżową. Po kolacji dzieci jeszcze odrabiają lekcje, a ja korzystam z odrobiny ciszy i mogę trochę popracować. Chociaż tutaj co chwilę ktoś z czymś przychodzi, żeby porozmawiać. Więc prawdziwy spokój mam wtedy, jak już wszyscy pójdą spać (śmiech).

MJ: Mówiła Pani o pracy. A co z odpoczynkiem? Ma Pani jakąś odskocznię?

HP: Sama nie wiem, przy czym najlepiej odpoczywam. Jak już mam chwilę dla siebie, to chyba lubię się po prostu lenić albo czytać literaturę piękną. To daje mi radość. I rozmowy przy herbacie. Lubię ludzi, więc nie żałuję im swojego czasu.

MJ: Porusza się Pani na wózku inwalidzkim. Czy to znaczy, że codzienność jest bardziej wymagająca?

HP: Nie, kalectwo to nie problem. To jakieś ograniczenie w poruszaniu się, ale nie ma dla mnie większego znaczenia.

MJ: Wróćmy do świadczenia. Ma Pani poczucie misji, że dla tych ludzi jest osobą, dzięki której oni doświadczają Bożej miłości?

HP: Mam świadomość, że to nie ja leczę, tylko Pan Bóg. To, czy leki zadziałają czy nie zależy od woli Bożej. Mam tę umiejętność leczenia od Niego. W tym sensie wiem, że jestem narzędziem w ręku Pana Boga, ale to mój punkt widzenia. Jak patrzą na to ludzie – to już inna sprawa. Mam często w głowie słowa świętej Matki Teresy z Kalkuty, żeby w każdym człowieku widzieć Chrystusa. A czy pacjent odczuwa moją obecność, jako troskę Pana Boga – tego nie wiem. Jestem dla moich pacjentów bardzo surowa i wymagająca. Czasem mi zależy bardziej na ich zdrowiu niż im samym.

MJ: Świadczy Pani też swoją codzienną obecnością na mszy świętej.

HP: Zgadza się. Na to wszyscy zwracają uwagę. Jak nie ma mnie na mszy, to wiadomo, że coś się stało. Od razu pojawiają się pytania, czy jestem chora albo czy nie stało się coś złego. Mieszkańcy są przyzwyczajeni, że choćbym zaspała i spóźniona „wpadła” na mszę, to jednak zawsze na niej jestem. Tak samo zawsze jestem na wieczornej modlitwie. Trzeba dawać przykład dzieciom. Nie można od nich wymagać, żeby się modliły jeśli sami się na modlitwie nie pojawiamy. To jest mobilizujące. To, że tarabanię się tam na wózku, co wymaga większego wysiłku niż dojście na własnych nogach, też daje im trochę do myślenia. Dzieciaki wiedzą, że pod tym względem nie pozwalam sobie na słabość.

MJ: Zwraca Pani uwagę innym, gdy zaniedbują modlitwę?

HP: Oczywiście, zawsze dopytuję o powody. Słyszę najczęściej, że ktoś zaspał, a to przecież żadne wytłumaczenie. Katolików staram się pilnować tym bardziej, że jestem matką chrzestną niektórych z nich.

MJ: Pytania o Boga od dzieci też się zdarzają?

HP: Bardzo często.

MJ: Co im Pani mówi?

HP: Przede wszystkim to, że Bóg ich kocha. Dla ludzi tak biednych i często odrzuconych ten przekaz jest absolutnie najważniejszy i podstawowy. Bycie z nimi jest dla nich najważniejsze. Bo reszta nie chce ich w ogóle zauważać, są wypychani przez społeczeństwo na margines. Nie można dać im niczego ważniejszego niż obecność, uwaga, wysłuchanie, rozmowa.

Źródło: Misyjne Drogi, lipiec-sierpień 2022, nr 4

IMG_5304.jpg

 

 

 

28.06.2021

Abhishek w Polsce 

Z ogromną radością informujemy, że dla podopiecznego Jeevodaya, Abhisheka Bastiyi rozpoczął się nowy, ciekawy rozdział życia. Przyjechał do Polski, aby podjąć studia magisterskie na kierunku zarządzanie i przy okazji nauczyć się języka polskiego. Abhishek jest synem Tripury i Manju, mieszkańców Jeevodaya. Jego rodzice trafili do Jeevodaya jako nastolatkowie, zaproszeni przez samego założyciela, ks. Adama Wiśniewskiego. Obydwoje chorowali na trąd. Abhishek ma siedmioro rodzeństwa, a jego starszym bratem jest Manoj, który kilka lat temu ukończył studia w Polsce. Abhishek mówi, że bardzo chciałby naśladować swojego starszego brata, który swoją wiedzę i zdobyte w Polsce doświadczenie wykorzystuje, aby służyć Jeevodaya. Będziemy na bieżąco informować o postępach Abhisheka, ponieważ nasza Fundacja będzie mu pomagać w realizacji tego planu. 
 
277680660_5459612844069079_477282579499865096_n.jpg
Partners
  • logo-napis.jpg
  • logo-Salvatti.jpg
JGLOBAL_ZBIORKA
Kalendarz 2014 - 24
 
 
Dziękujemy wszystkim,
którzy 
przekazali 1% na Jeevodaya
 
 
AKCJE W TOKU

Wpłaty

można przeznaczyć na:

KLIKNIJ!

poniżej są aktualne

PROJEKTY

 

"Ośrodek Jeevodaya"

 

"Trąd"

 

 

 a zawsze można na

cele statutowe Fundacji


Fundacja Heleny Pyz - Świt Życia

ul. Młodnicka 34, 04-239 Warszawa

tel. 22 673 02 65  This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it. 

KRS 0000404982

NIP 9522117125

REGON 145918470

Nr konta bankowego

BGŻ BNP Paribas

PLN 39 2030 0045 1110 0000 0389 5020